Koncert 1 sierpnia coraz bardziej przypomina telewizyjne widowisko. Warszawiacy pytają: gdzie podziało się wspólne śpiewanie?

Dziś koncert coraz bardziej przypomina telewizyjny spektakl. TVP w likwidacji stawia na rozbudowaną scenografię, profesjonalnych solistów, mocne światło i aranżacje, które wyglądają jak przygotowane pod duże widowisko. Widzowie coraz częściej mówią, że nie czują się częścią wydarzenia, tylko jego tłem.

Dwadzieścia lat tradycji, inny format

Koncert „Warszawiacy śpiewają (nie)zakazane piosenki” w tym roku odbywa się już po raz dwudziesty. Wydarzenie wciąż organizuje Muzeum Powstania Warszawskiego, a 1 sierpnia o godzinie 20:30 na placu Piłsudskiego zbiorą się tysiące mieszkańców stolicy. Śpiewnikom i telebimom z tekstami piosenek ma towarzyszyć orkiestra i chór, tym razem pod kierownictwem Bartłomieja Wąsika. Transmisję na żywo pokaże TVP1.

Tylko 1000 sztuk. Marka „Nowrocky” wypuściła limitowany zegarek „President 1”. Data premiery nie jest przypadkowa

Redakcja BlaskOnline dotarła do zdjęć nowego produktu marki „Nowrocky” – limitowanej serii zegarka „President 1”. Producent poinformował, że powstało zaledwie 1000 egzemplarzy, które już cieszą się ogromnym powodzeniem.

BlaskOnline Najlepsza rozrywka, plotki, lifestyleJoanna Warszawska

Sama formuła od lat pozostaje niezmienna na papierze: artyści, chór, orkiestra i publiczność wspólnie wykonują pieśni związane z okupacją, walką i pamięcią o mieście: „Warszawskie dzieci”, „Pałacyk Michla”, „Sanitariuszka Małgorzatka”. Problem, na który zwracają uwagę stali bywalcy wydarzenia, leży gdzie indziej, bo w sposobie, w jaki to wszystko jest dziś pokazywane.

Kamera zamiast placu

Część uczestników zauważa, że im większy nacisk na telewizyjną jakość obrazu, tym mniej miejsca zostaje na spontaniczność. Reflektory skierowane na scenę, precyzyjnie zaplanowane ujęcia i profesjonalna oprawa muzyczna sprawiają, że wydarzenie zaczyna przypominać koncert galowy, a nie wieczór, w którym to publiczność nadaje ton. Głosy krytyczne, coraz częściej pojawiające się w mediach społecznościowych po zakończeniu koncertu, wracają do tego samego pytania: czy da się pogodzić telewizyjny rozmach z kameralną, wspólnotową atmosferą, która przez lata definiowała to wydarzenie?

Łączy nas… wieczór, którego Warszawa długo nie zapomni

Park Wolności zaczął się zapełniać na długo przed dwudziestą. Bramy Muzeum Powstania Warszawskiego otwarto o 20:00, a mimo to już wcześniej pod murem przy Przyokopowej ustawiła się kolejka. Warszawiacy w letnich koszulach, z kocami pod pachą, termosami z kawą, dzieci trzymające rodziców za ręce. Ulicę zamknięto na czas wydarzenia, więc miejsce nabrało tego rzadkiego, świątecznego spokoju, jaki miasto ma tylko wtedy, gdy na chwilę oddaje fragment siebie.

BlaskOnline Najlepsza rozrywka, plotki, lifestyleEwelina Salwińska

Pamięć, która szuka nowej formy

Warto pamiętać, że sam koncert wciąż pełni ważną funkcję i jest jednym z niewielu momentów w roku, gdy młodsze pokolenia stykają się z pieśniami powstańczymi w żywej, zbiorowej formie. Dla wielu rodzin to również okazja, by opowiedzieć dzieciom historię miasta. Pytanie o równowagę między widowiskiem a wspólnotą nie musi więc oznaczać krytyki samej idei koncertu, a raczej sygnał, że jego forma z czasem będzie musiała się na nowo dostosować do oczekiwań tych, dla których liczy się przede wszystkim poczucie bycia razem, a nie jakość telewizyjnego obrazu.