„To Pan Bóg postawił mnie w tym miejscu”. Tajemniczy bohater z Krakowa odnaleziony

Mężczyzna ma na imię Patrick. O swojej historii opowiedział dziennikarzom „Gościa Niedzielnego”. Jak przyznał, nie uważa się za bohatera. Chciał jedynie wyjaśnić, co wydarzyło się tamtego popołudnia i dlaczego zdecydował się wkroczyć w sam środek niebezpiecznej sytuacji.

Usłyszał strzały. Początkowo myślał, że to fajerwerki

Do dramatycznych wydarzeń doszło w sobotę, 7 listopada, około godziny 15. Patrick czekał na tramwaj na przystanku przy skrzyżowaniu ulic Dietla i Stradomskiej. Nagle usłyszał huk.

Pomyślałem nawet, że to może fajerwerki. Po chwili usłyszałem kolejny huk i dotarło do mnie, że widzę zderzenie dwóch samochodów

– relacjonował.

Z jednego z pojazdów wysiadł mężczyzna ubrany w wojskowy strój. W ręku trzymał karabin, którym celował w kierunku drugiego samochodu. Początkowo Patrick nie potrafił zrozumieć, co obserwuje. Przez chwilę sądził nawet, że jest świadkiem nagrywania filmu.

Szybko jednak stało się jasne, że sytuacja jest jak najbardziej prawdziwa. Mężczyzna w wojskowym ubraniu strzelał do policjantów. Chwilę później sam upadł na ziemię, a jeden z funkcjonariuszy również został ciężko ranny.

Porusza się o kulach, ale nie zawahał się ani chwili

Patrick ma 70 lat i ze względu na problemy z poruszaniem się korzysta z kul. Mimo to, gdy zorientował się, że ludzie potrzebują pomocy, ruszył w ich kierunku.

Rozumiałem już, że dzieje się coś bardzo złego i w pierwszym odruchu pomyślałem, że podejdę i zapytam, jak mogę pomóc

– opowiadał.

Kiedy znalazł się bliżej rannych, zauważył dużą ilość krwi. Uznał, że nie ma czasu na zadawanie pytań. Trzeba działać. W pierwszej kolejności zajął się postrzelonym policjantem. Próbował zlokalizować miejsca, z których wypływała krew, co nie było łatwe ze względu na mundur i wyposażenie funkcjonariusza.

Ostatecznie odkrył ranę w górnej części klatki piersiowej. Zaczął tamować krwawienie własnymi rękami. Pomogła mu również przypadkowa kobieta, która podała mu szal.

Wkrótce na miejscu pojawili się kolejni ludzie, w tym dwaj chirurdzy ze Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie – Michał Pędziwiatr i Mateusz Wierdak. To oni przejęli profesjonalną pomoc rannym policjantom.

Nie zostawił nawet napastnika. Zauważył przy nim magazynki z amunicją

Patrick dostrzegł jednak, że nikt nie zajmuje się mężczyzną w wojskowym ubraniu. Postanowił więc pomóc również jemu.

Dostanie się do ran i w tym przypadku oznaczało konieczność przebicia się przez kamizelkę kuloodporną. Ranę, z której wypływała krew odnalazłem też po prawej stronie nogi. Uciskałem to miejsce, jak umiałem, znów własnymi rękami, bo liczyła się każda sekunda

– wspominał.

Gdy ktoś przyniósł folię termiczną, wiatr zaczął ją zwiewać. Patrick wykorzystał więc swoje kule, aby przytrzymać nią rannego.

Zwrócił również uwagę na niebezpieczny szczegół. Przy mężczyźnie znajdowało się około ośmiu, może dziesięciu magazynków z amunicją. Odsunął je na bok, by nie utrudniały pracy osobom udzielającym pomocy.

Cała akcja trwała około dziesięciu minut.

„To Pan Bóg postawił mnie w tym miejscu”

Po wszystkim bliscy i znajomi pytali Patricka, czy w tamtej chwili się bał. Jego odpowiedź za każdym razem była taka sama.

Nie, a brak lęku wypływał z mojej wiary. Wiedziałem, że w tym momencie jest ze mną Bóg i że nie mam się czego bać. Powiem więcej – nie miałem i nie mam żadnych wątpliwości, że to Pan Bóg postawił mnie w tym miejscu, żeby pomóc rannym ludziom

– wyznał.

Mężczyzna przyznał, że w trakcie dramatycznych wydarzeń próbował również się modlić. Powtarzał słowa modlitwy: „Panie Jezu Chryste, Synu Boże Żywego, zmiłuj się nade mną grzesznikiem. Zmiłuj się nad nami wszystkimi grzesznymi...”.

Patrick zdecydował się ujawnić swoją historię, ponieważ nie chciał, by tajemniczy „mężczyzna o kulach”, którego zarejestrowały kamery monitoringu, pozostał anonimowy.