Adrianna Biedrzyńska o tęsknocie i samotności. Czego brakuje aktorce?

Aktorka wielokrotnie podkreślała, że największą wartością jej pracy były relacje.

„Teatr to nie tylko scena i role. To przede wszystkim ludzie, z którymi dzieli się emocje, radości i słabości” – mówiła w jednym z wywiadów. Wspominając dawnych współpracowników, nie kryje wzruszenia.

„Brakuje mi tych rozmów za kulisami, śmiechu w garderobie, tej niezwykłej energii, która rodziła się między nami”.

Szczególnie bolesne są dla niej wspomnienia artystów, którzy odeszli. „Z każdym takim pożegnaniem mam wrażenie, że zamyka się jakiś rozdział mojego życia” – przyznała. Jak dodaje, pamięć o nich jest jednak wciąż żywa:

„Oni są we mnie, w mojej pracy, w sposobie, w jaki patrzę na scenę”.

Biedrzyńska nie ukrywa, że współczesny świat teatru różni się od tego, który pamięta z początków kariery. „Dziś wszystko jest szybsze, bardziej zadaniowe. Kiedyś było więcej czasu na bycie razem” – zauważa. To właśnie ten brak wspólnoty odczuwa najmocniej. „Tęsknię za tamtą bliskością. Za tym, że byliśmy dla siebie czymś więcej niż tylko współpracownikami”.

Jednocześnie aktorka podkreśla, że nie jest to tęsknota paraliżująca, lecz raczej budująca.

„To, co przeżyłam z tymi ludźmi, daje mi siłę. Dzięki nim wiem, po co wychodzę na scenę”

– mówi. W jej słowach czuć nie tylko nostalgię, ale i wdzięczność za lata spędzone wśród wyjątkowych osobowości.

Dla widzów pozostaje niezmiennie artystką pełną pasji i autentyczności. Dla niej samej jednak scena to także przestrzeń pamięci. „Każde moje wejście na scenę jest trochę dla nich” – wyznaje. I choć wielu z tych, których wspomina, już nie ma, ich obecność w jej życiu – jak sama mówi – „nigdy nie zniknie”.